خدایا :خوشحالم که میتوانم از ستاره ها بالاتر بنشینم و با تو حرف بزنم

خوشحالم که می توانم شانه به شانه کلمات راه بروم و مهتاب را لمس کنم

و بهترین شعرهایم را با صدای بلند برایت بخوانم.

خدایا: ماه را تو روشن میکنی و راه را تو نشان می دهی.

پرنده های دوره گرد را تو به مقصد میرسانی

و میوه های کال را تو می پرورانی.

 دریا به خاطر تو آبی است و کوهستان برای دیدن تو به پا خاسته است.

خدایا: باران گریه ی چه کسی است؟

گل سرخ عطر که را دارد؟

و خورشید برق نگاه کیست؟

من در کدام طبقه ی آسمان به دنیا آمده ام؟

و آخرین شعرم را به یاد چه کسی خواهم سرود؟

خدایا: مرا در پیراهن کودکی ام ببین و کنار آئینه ها بنشان

و دستهایم را از صدف و سوال پر کن.

خدایا :هیچ گاه از من نپرس که چرا دیر آمده ام

و چرا مشقهایم را روی دیوار زندگی ننوشته ام.

خدایا :همه ی خوبیها را در جیبهایم بریز و

سنگهای سرسخت زندگی را از سر راهم بردار

و یکی از درهای سبز بهشتت را به رویم باز کن.

خدایا.......ای آنکه ابرهای کبود به یاد تو در آسمان راه میروند

و ای آنکه زیباتر از تو کسی نیست

به داد دل هایی برس که آنها را فریادرسی نیست.